Προσωποκεντρική Θεραπεία: Μια Πλουραλιστική Οπτική
Mick Cooper[1]
Ανανεωμένη τελική έκδοση, από τον συγγραφέα, του: Cooper, M., & McLeod, J. (2011). Person-centered therapy: A pluralistic perspective. Person-Centered and Experiential Psychotherapies, 10 (3), 210–223.
23 Απριλίου 2019
[Μετάφραση, επιμέλεια: Νικόλαος Κυπριωτάκης]
Εισαγωγή
Από την δεκαετία του 1970, το πεδίο της Προσωποκεντρικής θεραπείας έχει γίνει μάρτυρας μιας αυξανόμενης διαφοροποίησης (Lietaer, 1990) με την ανάδυση διαφόρων χαρακτηριστικών “φυλών” (“tribes”) (Sanders, 2004˙ Warner, 2000). Μερικοί έχουν αμφισβητήσει την νομιμότητα ορισμένων μελών αυτής της οικογένειας (π.χ., Brodley, 1990), αλλά, με μια αυξανόμενη έμφαση στην “συμπεριληπτικότητα και το αγκάλιασμα της διαφορετικότητας” εντός του Προσωποκεντρικού & Βιωματικού (ΠΚΒ˙ PCE, Person-centred & Experiential) κόσμου (Sanders, 2007, σ. 108), πολλοί θεωρούν τώρα αυτήν την ποικιλομορφία ως μια θετική ποιότητα στην οποία πρέπει να αποδοθεί αξία (π.χ., Cooper, O’Hara, Schmid, & Wyatt, 2007). Από αυτήν την σκοπιά, κάθε ένα από τα μέλη της ΠΚΒ οικογένειας μπορεί να θεωρηθεί ότι αντλεί από, και αναπτύσσει, διαφορετικά στοιχεία του έργου του Rogers. Ενώ εκείνοι που ταυτίζονται με μια “κλασική πελατο-κεντρική” οπτική γωνία, για παράδειγμα, μπορούν να θεωρηθούν ως αυτοί που προσανατολίζονται πρωταρχικά γύρω από την έννοια της μη κατευθυντικότητας του Rogers (1942) (π.χ., Bozarth, 1998˙ Brodley, 1990), οι εστιασμένοι-στο-συναίσθημα/ διαδικασιο-βιωματικοί θεραπευτές (emotion-focused/process-experiential) (π.χ., Greenberg, Rice, & Elliott, 1993) μπορούν να νοηθούν εκείνοι οι οποίοι τονίζουν περισσότερο τις εμπειρίες συγκινησιακής επήρειας (affective) τις οποίες ο Rogers τοποθέτησε στην καρδιά του θεραπευτικού εγχειρήματος (π.χ., Rogers, 1959).
Στόχος αυτού του άρθρου είναι να εισάγει, και να συζητήσει κριτικά, μια εναλλακτική ανάγνωση του τι σημαίνει να είμαστε προσωποκεντρικοί. Αυτή είναι μία ανάγνωση ριζωμένη πρωταρχικά στις ιδιογραφικές υποθέσεις που αποτελούν το θεμέλιο της προσωποκεντρικής κοσμοαντίληψης: ότι κάθε άτομο είναι ιδιαίτερο, και ότι ο ρόλος των θεραπευτών οφείλει να είναι η διευκόλυνση της πραγμάτωσης του μοναδικού δυναμικού των πελατών με τον τρόπο που ταιριάζει καλύτερα στον/ην μεμονωμένο/η πελάτη/ισσα.
[...]Διαβάστε την συνέχεια στο Τεύχος 9 του περιοδικού Εποχή / Epoché
Επισκεφθείτε τον ιστότοπο του Mick Cooper:
[1] Ο Mick Cooper είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος συγγραφέας, εκπαιδευτής και σύμβουλος στο πεδίο των ανθρωπιστικών, υπαρξιακών και πλουραλιστικών θεραπειών. Είναι Πιστοποιημένος Ψυχολόγος (Chartered Psychologist), και Καθηγητής Συμβουλευτικής Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Roehampton. Έχει προσφέρει εργαστήρια και διαλέξεις σε όλον τον κόσμο, όπως, για παράδειγμα, στην Νέα Ζηλανδία, την Λιθουανία και την Φλόριντα. Στα βιβλία του Mick συμπεριλαμβάνονται: Υπαρξιακές Θεραπείες (Existential Therapies, Sage, 2017), Η Εργασία σε Σχεσιακό Βάθος στην Συμβουλευτική και την Ψυχοθεραπεία (Working at Relational Depth in Counselling and Psychotherapy, Sage, 2018), και Το Εγχειρίδιο Προσωποκεντρικής Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής (The Handbook of Person-Centred Psychotherapy and Counselling, Palgrave, 2013). Το τελευταίο του συγγραφικό έργο είναι το Αρτίωση της Συμβουλευτικής και της Ψυχοθεραπείας: Κατευθυντικότητα, Συνέργεια και Κοινωνική Αλλαγή (Integrating Counselling and Psychotherapy: Directionality, Synergy, and Social Change, Sage, 2019). Κυριότερες περιοχές έρευνας: κοινή λήψη αποφάσεων / προσωποποίηση της θεραπείας και συμβουλευτική για νέους, στα σχολεία. Το 2014, ο Mick έλαβε το Βραβείο-για-το-Μέσο-της-Σταδιοδρομίας Carmi Harari (Carmi Harari Mid-Career Award) από την Διεύθυνση 32 της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Εταιρείας (Division 32, American Psychological Association). Είναι επίτιμο μέλος (Fellow) της Βρετανικής Εταιρείας για την Συμβουλευτική και την Ψυχοθεραπεία (British Association for Counselling and Psychotherapy) και της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών (Academy of Social Sciences).
https://epoche.weebly.com/archive.html
RSS Feed
